Hallo allemaal,

Na nog een kort trainingsweekend in Tongerlo voel ik me er helemaal klaar voor om vrijdag opnieuw op de wedstrijdmat te staan. Deze week is een rustige week, geen judotrainingen enkel nog lopen en fietsen voor de laatste kilootjes eraf te krijgen. Donderdagmorgen vertrekken we richten Belgrado (via Wenen), het zal een lange reisdag worden en ik zal ’s avonds ook snel onder de dekens kruipen. Veel rusten zodat ik vrijdag fit op de mat kan komen. De lottrekking is al op donderdagavond, maar zelf wil ik ze pas weten de morgen van de wedstrijd.

Ik hoop dat alles goed verloopt, en dat ik vrijdagavond een vierde EK medaille mag ontvangen!!

Vele groetjes Ilse

Zoals jullie wel weten is het tornooi van Neumünster goed verlopen, even een verslagje ...
Vrijdag vertrekken we rond 9.30u naar Duitsland. Niet te vroeg zodat we de ochtendspits niet hoeven mee te maken. Olivier rijd en ik rust veel in de auto. Zonder al teveel files geraken we op een redelijk uur (18.00) in Neumünster. Aangezien het weging is vanaf 19.30u, hebben we nog tijd om te zoeken naar een hotelletje. Na even zoeken, vinden we bij de derde poging plaats. (het eerste hotel was volzet, het tweede was vlak aan de spoorweg). We doen allebei een dutje en gaan dan naar de sporthal voor de weging. De organisatoren waren vriendelijk en konden ons al zeggen dat er 21 ingeschreven waren in de -57kg, de sterkst bezette categorie bij de meisjes. Na de weging een lekkere spaghetti en dan naar bedje.

De volgende dag beginnen de kampen pas om 16u, dus we slapen uit, ontbijten en ik rust nog een uurtje voordat we vertrekken naar de sporthal. We zien dat er een heel deel Nederlanders zijn, zweden, ook Polen, Engelsen, Hongaren en natuurlijk Duitsers. Ik ken niemand van m’n categorie, dus kan ik zonder stress opwarmen. Mijn eerste kamp, ik weet niet waarom maar m’n hart klopt gewoon tot in m’n keel als ik sta te wachten totdat de vorige kamp voorbij is. Wanneer ik de mat opmoet wordt ik toch iets rustiger en verschiet ik een beetje van m’n tegenstanders, een jong meisje, maar bijna twee meter lang. Iets wat me totaal niet ligt. Gelukkig duurt het maar een paar seconde, want bij m’n eerste aanval gaat ze goed mee en scoor ik direct ippon. De druk is eraf en het vertrouwen groeit.
M’n tweede kamp is een Zweedse. Ze lijkt eerder een -52ers, klein, maar wel sterk. De kamp gaat heel gelijk op, ik kom regelmatig met een goede aanval, maar zij wacht om die te counteren. Allebei komen we tijdens de kamp in gevaar, maar geen van beiden kan scoren. Olivier kan me intomen om niet per se te willen scoren, gewoon afwachten op het goede moment. En die komt er ook wanneer ik op een halve minuut van het einde haar beweging kan counteren waarvoor ik wazari krijg.
De derde kamp (halve finale)is weer een Duitse. Ik heb ze al zien werken en weet dat ze links uchi-mata doet. Twee keer kan ik haar beweging counteren waarvoor ik telkens yuko krijg en uiteindelijk scoor ik ippon door een armklem. Die klem geeft me echt een goed gevoel, omdat dat er eentje is die we al twee jaar trainen en die ik veel kan toepassen op training maar er nog niet uit was gekomen op wedstrijd tot nu. Dus een goede opsteker!!
De finale was een jong meisje van de club van Neumünster, dus ze vocht thuis, wat wel altijd zijn voordelen heeft. Het gaat gelijk op, ik probeer steeds (zoals Olivier me had opgedragen) haar arm te controleren en wacht dan op het goede moment. Na een aanval van haar kan ik haar counteren en scoor ik ippon. Eerste plaats en heel opgelucht!

Nu deze eerste wedstrijd goed verlopen is, zonder pijn of angst voor m’n schouder, kunnen we volledig focussen op het EK. Een aantal dingen bijschaaft, nog werken op snelheid en afwerking, maar alles zit op schema. Na deze eerste wedstrijdervaring na m’n operatie weet ik dat ik ook dit jaar op het EK kan gaan voor een podiumplaats. Die twijfel, die onzekerheid is nu weg en ik ben klaar voor de laatste zware maand van harde werken richting EK!!

Groetjes en bedankt voor alle duimers en supporters!!
Ilse

Na nog een week te trainen in België en de nadruk te leggen op snelheid en explosiviteit is het zaterdag zover. Eindelijk voel ik me klaar om opnieuw de wedstrijdmat te betreden. We rijden vrijdag naar Duitsland, Neumünster (zo’n 700km) en zaterdag kamp ik mijn eerste wedstrijd in de -57kg klasse. Het resultaat op zich is momenteel nog niet belangrijk, maar wel het gevoel dat ik eraan overhoudt. Ik wil voor mezelf goede kampen doen, zonder ook maar enige schrik te ondervinden voor m’n schouder. Gewoon mijn judo doen en natuurlijk wil ik heel graag winnen. Enerzijds heb ik ongelooflijk honger naar wedstrijden, anderzijds is het weer zo lang geleden (sinds het EK vorig jaar in mei) dat ik competitie gedaan heb, dus er is natuurlijk een beetje die twijfel en onzekerheid. Hoever sta ik, kan m’n schouder het aan, ... De bedoeling is dat die vraagtekens na de wedstrijd uit m’n hoofd zijn, zodat ik me kan focussen op het EK.

Deze maand (maart) leggen we de laatste voorbereidingen voor het EK dat doorgaat op 6-7 en 8 april, het wordt dus een heel belangrijke maand. Na de wedstrijd in Duitsland staat er nog een stage op het programma in Japan. Ik weet dat een stage in Japan voor mij een ideale voorbereiding is, want in Japan kan ik me concentreren op judo en alles wat ermee te maken heeft. Thuis heb ik soms nog teveel afleiding, zoals de files, de huishoudelijke taken, ... Olivier gaat mee naar Japan, dan heb ik dus de perfecte begeleiding. Meestal gebeurt het via telefoon of mail, maar wanneer hij me echt bezig ziet is dat natuurlijk veel beter. Nadien hebben we nog twee weken in België waar we opnieuw een beetje werken aan meer westerse judo en de laatste week is om de laatste kilootjes kwijt te raken....

Jullie lezen binnenkort wel meer over het verloop van m’n eerste wedstrijd!!

Liefs Ilse

De nationale ploeg is vertrokken naar Japan..... het doet me wel een beetje pijn om er niet bij te zijn, maar ik weet wel dat deze periode nog te vroeg is en ik in België beter kan werken aan m’n revalidatie. Ik kan gelukkig toch een beetje meeleven met de ploeg, want regelmatig krijg ik wel een nieuwtje van Japan in m’n mailbox.
Aangezien ik niet op stage ben is dit het eerste jaar dat ik naar de vieringen kan komen, die gehouden worden op het einde van het jaar. Het sportjuweel, sportverdienste, sportgala,.... het is wel leuk om alle atleten nog eens terug te zien. Iedereen in een totaal andere outfit dan we gewend zijn!
Ook de viering van het BOIC ‘Keep the Olympic Flame Alive’ vorige vrijdag, was echt knap. Het was een speciale viering omdat het BOIC dit jaar zijn 100ste verjaardag viert. Er waren 1300 genodigden!! Heel veel nieuwe gezichten gezien, lekker gegeten en gedronken, mooie sfeerbeelden van de Olympische Spelen en leuke muziek. Het was een heel gezellige avond en een mooie geslaagde organisatie!

Ik denk dat ik de meesten van jullie nog dit jaar zal zien, zoniet tot volgend jaar, maar ik verwacht jullie zeker nog op m’n site!!!
Lieve groeten
Ilse

M’n schouderrevalidatie verloopt goed. Elke week boek ik wel vooruitgang, kan ik oefeningen pijnloos uitvoeren, kan ik zwaardere gewichten nemen, of kan ik mijn schouder enkele graden meer bewegen. Het gaat allemaal langzaam maar het gaat wel de goede richting uit.
M’n conditie gaat ook goed vooruit. Ik loop momenteel 3 à 4 keer per week een dik half uur, zonder pijn in m’n schouder en zonder al te veel af te zien! Door het vele lopen kreeg ik onlangs een ontsteking aan m’n knie, dus weer even gas terug nemen natuurlijk en even fietsen i.p.v. lopen, want dan wordt de knie minder belast.

De judokriebels worden elke dag groter en ik kijk er echt naar uit om opnieuw mijn kimonoke aan te trekken. Ik kom regelmatig kijken naar de trainingen of naar de wedstrijden, waardoor de zin om opnieuw judo te doen natuurlijk nog groter wordt. Van mijn kinesist mag ik al opnieuw werken met het elastiek. Daarmee kan ik toch een aantal uchi-komi bewegingen uitvoeren zonder een al te grote weerstand. Het is nog niet hetzelfde gevoel als met een partner, maar het is toch leuk dat de afstand naar de mat kleiner wordt!

Vorige week ben ik samen met Olivier naar Cirque Du Soleil gegaan, het was prachtig. Blijkbaar is niet alleen het leven van een topsporter zwaar. Die mensen trainen ook elke dag en zitten zeker evenveel in het buitenland als wij....

Volgende week probeer ik opnieuw te squashen met Olivier. De bewegingen zouden normaal geen probleem mogen geven, aangezien het mijn linkerschouder is die geopereerd werd en ik rechtshandig ben. Alleen mag ik er nog niet te hevig invliegen, want ik zou niet graag tegen een muur botsen met die schouder.

Ik zie de meeste van jullie dit weekend op het regionale kampioenschap, aan alle deelnemers heel veel succes toegewenst!!
Liefs Ilse

Vorig weekend hadden we een feestje met de familie, aangezien mijn petekind en haar broer jarig waren. Ze zijn 5 en 4 jaar geworden. De hele familie was er en het was een gezellige dag, zelfs de weergoden waren ons gunstig gezind en we hebben de hele dag buiten doorgebracht. Zondag bracht mijn petekind, Katrijn een dagje bij ons door. We zijn samen naar Océade gegaan en naar de cinema. We hadden gekozen voor de film K3 en het ijsprinsesje, die viel zelfs voor Olivier en mij goed mee!Het weekend was dus goed gevuld en snel voorbij.

Verder lijken mijn dagen veel op elkaar, elke voormiddag spendeer ik minstens een uur bij Roel, mijn kine, in de namiddag ga ik meestal lopen. Samen met Roel werk ik hard. We gaan goed vooruit maar...niet rap genoeg naar mijn zin... Mijn spieren komen langzaamaan terug, maar soms ga ik wat te ver zoals vorige week. Na twee dagen veel oefeningen doen, kreeg ik stekende pijn in mijn biceps. De pees begon wat te ontsteken door een overbelasting. Doseren is dus de boodschap, maar daar heb ik het moeilijk mee. Ik wil dat het goed vooruitga, en dat ik snel terug de tatami onder mijn voetjes kan voelen!!
Vanaf volgende week moet ik niet meer elke dag naar de kine voor behandeling, maar natuurlijk moet ik nog wel elke dag mijn oefeningen doen. Dus trek ik opnieuw naar de fitness. Ze zullen me daar misschien wel gemist hebben want het is al enkele maanden geleden dat ik er nog geweest ben.

Binnenkort zien jullie me wel op het regionale kampioenschap, ik zal supporteren en proberen de judokriebels wat te onderdrukken...!!

Vele groetjes
Ilse

Vanaf donderdag vorige week is mijn draagdoek voor mijn schouder aangepast, mijn arm rust nu tegen mijn buik. Daarvoor was er een tussenstuk zodat de arm altijd 10cm van mijn buik rustte. Doordat het tussenstuk weg is, komt er meer spanning op de herstelde pezen. Overdag valt het mee, maar ’s nachts zie ik weer af van de pijn. Mijn arm zit veel losser en als ik me ’s nachts onbewust draai, word ik wakker van de pijn. Ik hoop dat de pijn wel zal minderen over enkele dagen.

Gisteren, vrijdag de laatste keer bij Roel geweest voor mijn vakantie. Hij heeft me 8 bladzijdes met oefeningen meegegeven, zodat mijn schouder niet achteruit gaat tijdens mijn verlof . Elke dag zal ik dus mijn bezigheid hebben met mijn oefeningen. Mijn bagage zat ook snel vol, want heb verschillende hulpstukken mee om mijn oefeningen daar te kunnen uitvoeren, een stok, een vlotter, een bal, een elastiek en een gewichtje.

Morgen vertrekken we voor twee weken op reis naar Turkije. We zijn dus volop de bagages aan het maken. Mijn lieve schoonmama brengt ons tegen de middag naar Zaventem, waar we om 14.30u onze vlucht hebben. De eerste week doen we een rondreis in Turkije en nadien blijven we nog een week in Belek, wat uitrusten. Voor mij is het de eerste keer in Turkije, voor Olivier al de derde keer.

Na twee weken verlof, mag ook mijn draagdoek eraf!! Joepie!! Daar kijk ik echt naar uit.
We zullen proberen, bij onze terugkomst een beetje zon mee te brengen voor het sombere België!!

Vele groetjes, Ilse

Ilse

De eerste week na de operatie zit erop. Ik heb veel afgezien van de pijn, maar dat is nu toch al iets beter. Ik dacht dat ik een hoge pijngrens had, maar deze pijn was, zelfs voor mij, teveel.

Maandag moest ik naar Roel (Grondelaers) mijn kine. Ik had enorm veel schrik, want elke beweging deed pijn. Toen mijn verband eraf ging was heel mijn arm en schouder verstijft, zelfs mijn arm gewoon buigen deed pijn. Gelukkig deed Roel het allemaal heel traag en hield hij mijn arm goed vast. Ik had wel veel pijn, maar de volgende dagen ging ik zonder schrik naar de kine, omdat ik weet dat hij het voorzichtig aanpakt. Het doet altijd wel goed als ik het steunverband er kan afhalen en dat alles een beetje kan bewegen. Zelf kan en mag ik nog niets zelf doen, dus is het nu nog passieve mobilisatie. Hopelijk mag ik volgende week al wat mee bewegen.

De voorbije week zijn mijn mama en Guy Verbouw (een trouwe supporter) langsgekomen. Het was wel leuk, want dan kon ik dingen vragen die ik alleen niet kan, zoals mijn haar wassen en ergens naartoe rijden. De tijd ging ook heel snel voorbij, want soms gaat de tijd wel traag wanneer ik zo alleen thuis zit en ikzelf niet veel kan doen. Daarom ga ik ook volgende week naar Schilde, daar heeft mijn familie een buitenverblijf. Mijn ouders en mijn zus met haar drie kindjes zijn er zeker en misschien nog wel tantes of nonkels. Dinsdag vieren we er met de hele familie moederdag en dan blijf ik er nog enkele dagen langer.

Donderdag moet ik opnieuw naar Dr. Declercq op controle, dan mogen ook de draadjes eruit. Dat zal leuk zijn, want dan kan ik ook opnieuw genieten van een douchke!
Verder houd ik me bezig met puzzelen en wat computerwerk, dus heel veel nieuws heb ik jullie niet meer te vertellen.

Bedankt voor jullie sms’jes, jullie mailtjes, jullie bezoekjes, telefoontjes en berichtjes in mijn gastenboek. Het geeft me moed om door te bijten en het is leuk te weten dat er mensen met me meeleven!

Tot gauw,
Groetjes Ilse!

Zoals ik vorige keer heb geschreven lukt het me wel om met één hand een berichtje te schrijven in mijn dagboek. Ik ben van gisteren uit het ziekenhuis. De operatie is goed verlopen, ze hebben de bovenste pees terug 'gemaakt', die was voor 90% afgescheurd en tijdens de operatie hebben ze gemerkt dat ook de middelste pees gedeeltelijk was gescheurd, dus die hebben ze ineens mee gerepareerd.

Toen ik donderdag wakker werd na mijn operatie voelde ik me wel goed, nog een beetje slaperig maar verder had ik geen pijn. Een aantal mensen hebben me een bezoekje gebracht, bedankt zusje, schoonbroer, Nils, Tilly, mama en natuurlijk mijn ventje die de hele tijd bij me was! Tegen de avond voelde ik dat de verdoving was uitgewerkt en kon ik het niet meer houden van de pijn.
De verpleegster gaf me een pijnstillend middel via mijn baxter, na een uur was de pijn alleen maar erger geworden en hebben ze me een spuit gegeven.
Wat er juist inzat weet ik niet maar ik voelde me al snel zweven en viel uiteindelijk in slaap. Het zal wel straf spul geweest zijn!

De volgende ochtend voelde ik me een zombie, door weinig slaap en door de medicatie. Vandaag mocht ik naar huis, dus ik zou me wel sterk houden. Na het ontbijt, wilde de verpleegsters me wassen, de eerste keer dat ik moest rechtstaan en dat mijn steunverband eraf ging. Ik begon ongelooflijk te zweten, werd lijkbleek en voelde dat ik ging flauwvallen. De verpleegster ging snel hulp halen en met drie hebben ze me terug in mijn bed gelegd, kletsnat van het zweet. Het wassen en de lakens verschonen hebben ze dan maar zo gelaten. Resultaat, best nog een dagje langer in het ziekenhuis blijven. Heel erg vond ik het niet, want ik besefte zelf wel dat ik nog niet de gang kon uitstappen zonder van mijn stokje te gaan. Gelukkig was Olivier, zoals ook de vorige dag, een hele dag bij mij in het ziekenhuis en ging de tijd redelijk goed vooruit. Regelmatig dommelde ik in, af en toe was ik goed wakker.
Na weer een slechte nacht, mocht ik zaterdagmiddag toch naar huis. Was wel blij dat ik mocht gaan, want het was lang genoeg geweest en ik voelde me heel wat beter. Eerst te voet naar de auto, heel langzaam want bij elk schokje voelde ik de pijn in mijn schouder, nadien een lange rit naar huis, die nog eens extra lang duurde doordat elk schokje een pijnscheut veroorzaakte. Ik was blij dat we thuis waren, ik zag lijkbleek en ben maar direct in bed gekropen, terwijl mijn man naar de apotheker reed voor mijn medicatie.

Vandaag zondag gaat het weer een beetje beter, hoewel ik altijd blij ben wanneer het tijd is om mijn pijnstillers te nemen, want die pijn is echt niet te verdragen. Ik slaap en rust momenteel veel, omdat het nog moeilijk is om me te concentreren.
Nu ja, wat geduld hebben en het zijn tijd geven en dan zal het wel snel genezen. Over twee weken op controle bij de dokter en nu maandag al naar de kine.

Ik zal nu wel veel meer vrije tijd hebben, aangezien ik geen auto kan rijden en steeds thuis zit, dus zullen jullie wel regelmatig iets nieuws lezen in mijn dagboek!

Vele groetjes en tot binnenkort!
Ilse xxx

Beste dagboeklezers,

Door jullie berichtjes in mijn gastenboek zal ik me maar gauw aan het schrijven zetten, want blijkbaar zijn jullie wel benieuwd naar ‘nieuwtjes’!!

Ik ben net terug thuis van een weekje stage in Oléron. Nu ja, door omstandigheden hebben we er ook een beetje verlof van gemaakt.... Voor de week stage, nog even langs de dokter gegaan, aangezien ik tijdens de stages in Minsk en Leusden nog altijd last had van de schouder. Ze hebben een MRI-scan genomen en wat blijkt er..., een spier in mijn schoudergewricht is gedeeltelijk gescheurd, en operatie is noodzakelijk. De stage in Oléron lag al vast, dus ben ik toch samen met mijn man geweest. We hebben er elke ochtend gelopen en de techniektraining gedaan. De randori-training heb ik niet meegedaan, aangezien het gevaarlijk is dat de hele spier doorscheurt. Het kriebelde wel om mee op de mat te staan en wat af te zien. Er waren vele nationaliteiten: Nederlanders, Engelsen, Portugezen, Spanjaarden, Italianen, Australiërs en natuurlijk veel Fransen. Elke namiddag zijn we dan maar een bezoekje gaan brengen naar de verschillende bezienswaardigheden van het eiland, zodat we van onze stage ook een beetje een verlof hebben gemaakt.

Nu ben ik net thuis van een vermoeiende reis, want het is toch wel een 900km rijden en we zijn om 4u al vertrokken om de files wat te vermijden.

Volgende week zal ik nog maar enkele dagen profiteren om nog wat te gaan lopen en fietsen, want donderdag ga ik naar het ziekenhuis voor de operatie. De ingreep valt wel mee, maar de revalidatie zal lang zijn. De eerste zes weken mag ik mijn schouder en arm niet bewegen, dus zullen ze me wel een stevig verband geven, want stilzitten is niet zo mijn ding! Ze voorspellen een zestal maanden vooraleer ik opnieuw volle bak judo kan doen. Dus het Belgische kampioenschap zal ik jammer genoeg moeten schrappen van mijn kalender, alsook de stages die gepland staan voor de tweede helft van dit jaar. Ik hoop dat ik tegen het eind van het jaar opnieuw zonder kwaaltjes op de mat kan staan en opnieuw in topform ben voor de selectietornooien en natuurlijk voor het EK en WK!!

Typen met één hand dat gaat wel lukken, dus ik hou jullie zeker op de hoogte!!

Tot gauw en ga maar eens kijken naar de foto’s van de stage in Oléron!!

Ilse
xxx.

Terwijl ik volop aan het genieten ben van mijn rust, wil ik jullie toch nog even een verslagje uitbrengen van het vorige weekend, ... de Europacup, het Europese kampioenschap voor teams. Ik vecht mee voor Budokan Rotterdam, aangezien ze in de -57kg geen echte topper hebben. De andere teamleden zijn Natasha Van Gurp (muis), Elizabeth Willeboordse (Els), Edith Bosch (Bambi) en Karola Uilenhoed (Bollie). We vertrekken vrijdag 2 juni vanuit Schiphol naar Berlijn. Gelukkig vertrekken we pas rond de middag want ik ben natuurlijk nog 2.30u onderweg met de trein van Brussel naar Schiphol. De sfeer in de ploeg is echt ok en ik wordt snel als ‘lid’ van de ploeg beschouwd, dat was echt wel tof. Goede vlucht een vlotte verbinding met de bus naar ons hotel en ook een heel deftig hotel waar alles vlot gaat. Ik zie een aantal bekenden van vorige week, Boenisch, Monteiro, Bogdanova, Yukareva, Kharnitova, Carrascosa, Harel, Euranie, ... allemaal bekenden en zeker geen gemakkelijke... Wachten op de loting dan maar. Onze loting is echt goed, we zijn de eerste ronde vrij en krijgen de tweede ronde de winnaar van de Duitse ploeg Esslingen en de Franse ploeg Pontault Combault voorgeschoteld.

De volgende dag, vroeg op voor de weging. Het is er echt chaos. We wachten met onze ploeg tot iedereen weg is, want we moeten toch pas de vijfde ploegwedstrijd dus we hebben nog wel wat tijd. Ontbijten en dan met de busjes naar de sporthal. Zoals we verwacht hadden, moeten we tegen de Franse ploeg. Voor mij een onbekende tegenstander, maar wel supersterk. Ik laat me een keer vangen en het is direct ippon. Aangezien Natasha gewonnen had is de stand 1-1, ook Els verliest ippon en we staan 1-2 achter, de anderen moeten nu alles winnen en... dat doen ze ook, allebei met ippon!! We zitten in halve finale. Nu wachten tot 16u!!!!

16u, we komen uit tegen Orléans, de winnaars van vorig jaar, dus dat wordt moeilijk. Maar we zijn gemotiveerd want als we verliezen moeten we tegen ... de andere Nederlandse ploeg. We staan 1-0 achter en dan is het mijn beurt. Ik kom tegen Harel, de Europese Kampioen -57 kg van vorige week. Mijn doel is gelijk spelen, maar het gaat zelfs beter dan verwacht. Ik kom vroeg in de kamp voor omdat ze bestraft wordt. Op het einde van de kamp doet Harel nog een gevaarlijke aanval die ik kan counteren en waar ik wazari voor krijg. 1-1! Ook Els doet een knappe kamp tegen Decosse en wint, waardoor de ploeg echt in de finale plaats begint te geloven. Ook Bambi en Bollie winnen en we zitten in finale!!! Tegen de thuisploeg Potsdam.... Een superspannende kamp, met de zaal die juicht voor Potsdam en de arbiters die beïnvloedt worden, maar we halen de overwinning binnen, heel nipt maar dat maakt niet uit, we zijn Europees kampioen. We winnen met 3-2, maar het was een echte thriller, we verliezen eentje ik win de volgende dus 1-1, we verliezen er eentje en winnen er weer een dus 2-2 en de laatste bepaalde alles!
Vreugde in de ploeg, een feestje (voor alle judoka’s zit het seizoen er op) en een heel korte nacht want om 3.30u gaat de wekker al!!
Na het brons vorige week nu goud op het Europese kampioenschap! Ik ben heel tevreden en ook wel tevreden dat ik nu even kan genieten van de rust en zo al mijn kleine kwetsuurtjes kan laten genezen. Echt vakantie zit er nog niet in, die hebben we pas gepland voor september, maar ik geniet in ieder geval van de ontspanning en het mooie weer!!

Groetjes en tot binnenkort!!
Ilse

Terug in België, deze keer voor een maand, dus even tijd om uit te blazen, te genieten van de rust en terug te blikken op een geslaagd EK.
Dinsdagmorgen vertrokken naar Finland, via Kopenhagen met de judoka’s en coachen. De officials, de dokter en kine vertrokken een dag later. De reis verliep vlot, een goede verbinding tussen de vluchten, niet lang wachten op de bagage en slechts een kwartiertje busreis van de vlieghaven naar het hotel.
Twee lange dagen, om veel te rusten, me mentaal voor te bereiden en om mijn gewicht te maken. Ondertussen waren ook mijn man (Olivier) en mijn trouwe supporters aangekomen in Tampere. De tijd ging traag voorbij, maar uiteindelijk werd het dan toch vrijdag, de grote dag.

Na de weging mijn loting bekeken; ik was er echt blij mee, een niet al te zware ronde om te starten, dat kan ik wel gebruiken want ben een beetje een dieseltje. Na het ontbijt vertrekken we naar de sporthal met de bus, nog even rusten en dan begin ik aan mijn opwarming, eerst met Leen Dom, nadien nog even met Danny. Tijdens de opwarming voel ik al dat het niet loopt zoals ik had gehoopt, mijn armen zijn moe en mijn reacties komen te laat, maar in mijn hoofd zit het wel goed, ik ben er klaar voor. Mijn eerste wedstrijd tegen de Turkse Samat. Ik geraak echt niet in de match, ik zoek openingen, maar doordat mijn armen echt leeg zijn, krijg ik de Turkse niet echt in beweging, ikzelf durf ook niet veel te bewegen, want de mat is echt glad en ik voel dat ik constant uit evenwicht ben tijdens mijn verplaatsingen. Ik krijg een strafpunt wegens passiviteit, dat kan ik snel rechtzetten door te scoren, een koka’tje en de stand is gelijk. Op 20 seconden van het einde scoort de Turkse ook een koka, dus ik sta achter, maar met nog 20 seconden te gaan krijg ik geen kans meer om het recht te zetten. Verloren en gedaan EK, denk ik dan. De ontgoocheling is supergroot. De wedstrijd was echt slecht, ik stond er niet en onder andere omstandigheden win ik er zeker van, maar het was vandaag mijn dag niet ... Allerlei vragen spoken door mijn hoofd, kan ik het niet meer, ben ik te oud, wordt het tijd om te stoppen ... allemaal grote vraagtekens!!!!???

De Turkse stoot door naar de halve finale, tegen alle verwachtingen in heb ik dus toch herkansingen en heb ik nog een kans op het brons, maar zover durf ik nog niet kijken. Mijn volgende wedstrijd kom ik uit tegen een judoka van Azerbeidzjan, een nieuw gezicht, dus opletten. Ik vecht opnieuw met loodzware armen, maar vecht puur op karakter en kan de wedstrijd winnen met ippon. De vraagtekens verdwijnen uit mijn hoofd en ik geloof er opnieuw in. De volgende kamp tegen Belarus, een sterk meisje en opletten voor counters. Ik voel me opnieuw sterk, zowel lichamelijk als mentaal en win ook die kamp met ippon. Ik kamp voor het brons tegen een bekende, Nareks van Slovenië. Ik weet dat ze gevaarlijk is, maar besef ook wel dat dit mogelijk is. Ze is agressief in haar kumi-kata en heel beweeglijk, maar maakt daardoor ook fouten. Ik kan haar eenmaal gooien en krijg een koka. Ik behoud mijn voorsprong, domineer de wedstrijd zonder nog risico’s te nemen en win uiteindelijk brons! Al bij al een slechte start, maar alles toch nog kunnen rechtzetten. Derde jaar op rij op het podium van het Europese kampioenschap waardoor ik bevestig dat ik nog steeds bij de besten van Europa behoor. Ik ben tevreden en ook mijn supporters gaan uit de bol, een hele dikke merci voor jullie steun!

Na een plasje ... (dopingcontrole) een gezellige avond met mijn familie en supporters, want zij vertrekken de volgende dag al richting Helsinki. Nadien nog twee dagen kijken naar het judo en naar de andere Belgen. En maandag opnieuw op weg naar huis. Op Zaventem word ik opnieuw ontvangen door een aantal supporters, na een drankje of twee, drie in Zaventem kom ik moe maar tevreden thuis, waar een hoop werk op me ligt te wachten, maar eerst even op adem komen en vooral een goede nachtrust in mijn eigen bedje!

Aan alle supporters, mijn man, tantes, nonkels, ouders, broers en zus, Tilly, Guy, Kris, en aan al diegene die ik hier nog ben vergeten DANKJEWEL!!! Mede dankzij jullie steun werd dit een geslaagd EK!!!

Groetjes Ilse

Schandalig lang geleden dat ik weer iets in mijn dagboek geschreven heb, maar druk druk druk natuurlijk met de voorbereiding op het EK.

Na de stage in Brazilië had ik een rustigere week thuis, een beetje bekomen van de stage en van de jetlag en daarbij een beetje meehelpen aan de voorbereiding van ons jaarlijks eetfestijn van de club. Ons steakfestijn was zeker geslaagd, veel volk, lekker eten en goede sfeer. Een supervermoeiend weekend en ben blij dat het erop zat. Ertussen nog gauw mijn bagage ingepakt want maandag vertrok ik op stage naar Hongarije, de laatste zware voorbereiding op het EK.

Maandag de eerste judotraining, na dat zware weekend en vermoeiende reisdag trekt het judo op niet veel. Mijn benen en armen zijn zo moe!! Maar vanaf dinsdag kom ik er bovenop en kan ik nog 4 dagen supergoed trainen. Het EK mag er stillekes aan beginnen aan te komen, want ik voel me echt goed.
Deze week in België, voel ik me zo slecht, beetje ziek en doodmoe. Ik laat een aantal trainingen vallen en slaap heel veel. Vandaag donderdag voel ik me weer een heel pak beter, maar de voorbije twee dagen was ik echt niet veel waard. Vanavond nog een zware laatste judotraining in Frankrijk, een beetje een test voor het EK, onbekende partners, geen concurrentie en nog een keertje diep gaan.

Zo, opnieuw een kort berichtje, want het is weeral tijd om mijn judozak in te pakken voor de training maar nu zijn jullie toch weer een beetje op de hoogte, want volgende week is het zo ver!!!

Groetjes Ilse

Nog gauw een berichtje voordat ik vertrek op een veertiendaagse stage naar Sao Paulo (Brazilië).

De voorbije twee weken was de paasvakantie en was het niet evident om trainingen te vinden met voldoende partners. Daarom ben ik blij dat ik op stage vertrek, opnieuw wat trainingen op niveau! Daarbij nog de hitte en de jetlag, dus het zal wel zwaar worden!
Morgen vertrekken we al vroeg richting Schiphol, waar we om 8.30u moeten zijn. Daarna het vliegtuig rechtstreeks naar Sao Paulo.

In Brazilië hebben we één randoritraining per dag en daarnaast krachttrainingen en looptrainingen. De exacte planning zal een beetje afhangen van de organisatie van de Brazilianen. Naast trainen en rusten, ga ik ook natuurlijk genieten van het zonnetje, want met dit Belgische weer....

Ik hoop natuurlijk daar ergens een internetcafé te vinden zodat ik jullie wat op de hoogte kan houden, maar dat is natuurlijk een vraagteken.

Tot binnenkort!!
Groetjes Ilse

Vorige week zat ik nog in Rome, voor het internationale A-tornooi. Ik was in vorm en de motivatie was er zeker. Er waren niet zoveel verschillende landen aanwezig, maar de landen die er waren hadden wel hun beste judoka's mee.
Mijn eerste kamp kom ik uit tegen Fanny Euranie, jawel zus van.... Ze staat achtste op de wereldranking. Dat het dus niet gemakkelijk ging worden, had ik al snel door. Maar eigenlijk waren er weinig gemakkelijke kampen aangezien het een zware bezetting was. Ik win mijn kamp met yuko in de golden score. Een eerste zware kamp achter de rug.
Mijn tweede tegen de Roemeense win ik vrij snel met ippon. Mijn derde kamp tegen de Spaanse Fernandez, vierde op de wereldranking. Niks te verliezen dus. Ik kom snel achter, maar aangezien ik conditioneel sterker ben voel ik dat winst mogelijk is. Ik blijf jagen, scoor een gelijkmakende yuko, maar kom jammer genoeg in houdgreep terecht en verlies ik de kamp. Dus vecht ik voor de derde plaats.
Twee uur pauze en na volledig afgekoeld te zijn, heb ik veel last van mijn schouder. Even de spieren los laten masseren door de kine en wat opwarmen, maar de pijn verdwijnt niet. Ik probeer toch te kampen voor het brons, maar ze is te sterk en mijn schouder protesteert. Achteraf gezien wel een mooi resultaat met die bezetting, maar ja een vijfde plaats is altijd de meest ondankbare plaats. Gelukkig redt Leen de Belgische delegatie met een gouden medaille, want ook Katrien Verheeke verliest tegen de Europese Kampioene en wordt ook vijfde. Nu ja, drie Belgische deelnemers en we vechten alledrie voor een medaille, dus de eindbalans is wel positief.

Na een week geen judo, veel looptrainingen en enkele bezoeken aan de kine, wil ik onze Leuvense damesploeg niet in de steek laten voor de interclub.
Onze ploeg is gemotiveerd om de titel te pakken en we gaan er dan ook voluit voor. Na een aarzelend begin (af en toe moet de coach toch ook eens zweten...), verloopt alles naar wens. Vier overwinningen en zonder twijfel de beste ploeg in onze afdeling! De champagne is verdiend en ook de klokken van Rome waren ons gunstig gezind! Nog een gezellig samenzijn met de ploeg in de cafetaria en om 19u toch stillekes aan om huiswaarts te keren.

Na een rustige zondag begin ik volgende week opnieuw met judo -en krachttrainingen. Mijn schouder is beter, maar de ontsteking is nog niet helemaal weg, dus nog steeds een beetje opletten en niet overdrijven, zodat ik helemaal in orde ben om over veertien dagen naar Brazilië op stage te vertrekken.

Tot een volgend berichtje en een prettige vakantie voor diegenen die ervan kunnen genieten en alvast een zalige Pasen!

Lieve groetjes Ilse

Voordat ik naar Rome vertrek voor mijn derde internationale competitie, toch nog even mijn dagboek aanvullen.

Na de stage in Warschau heb ik meegedaan met de interclub. Onze damesploeg, Judocentrum Leuven, was in supervorm en hoewel we maar vijf dames hadden (en een volledige ploeg vijf dames telt) en dus geen reserve, konden we al onze wedstrijden overtuigend winnen. 4-0, 4-1, 4-1, en 5-0. We staan dus op de eerste plaats en gaan volgende week dan ook resoluut voor de titel! We krijgen nog enkele zware ploegen tegen, maar we zijn gemotiveerd, de ploegsfeer is fantastisch dus we gaan ervoor!

Aangezien ik nu geen internationale stages meer heb, train ik in België. ’s Morgens in de judoschool en ’s avonds regionale en nationale trainingen. Met onze nieuwe toptrainer, Wieslaw Blach van Polen, zien de trainingen er anders uit dan gewoonlijk. Ik leer veel nieuwe kleine dingen bij en de trainingen zijn heel persoonlijk. Nu is het natuurlijk nog oefenen om die nieuwigheden toe te passen in wedstrijdvorm.

Vorig weekend was het enorm druk, aangezien ik zaterdag de hele dag op de eerste Ilse Heylen judodag was. Maar het was echt met plezier gedaan, iedereen was tevreden zowel de kleintjes als de groten. Nadien hadden we nog onze kaas –en wijnavond met de club.
Zondag een ontspannende dag thuis met mijn ouders, (schoon)broers, zus en haar klein pagadders om mijn verjaardag te vieren. Eigenlijk twee dagen te vroeg, maar ik mag al blij zijn dat ik dit jaar in België was om het toch een beetje te vieren.

Morgen vertrek ik naar Rome, heel kort over en weer, want zaterdag heb ik wedstrijd en zondag ben ik al opnieuw thuis. Ik heb er echt zin in en voel me goed. Maar ja, het is en blijft judo dus elk detail is belangrijk (goede nachtrust, goede loting, geen reisproblemen, goede concentratie, ...). Dus iedereen zaterdag duimpjes omhoog en medaille of niet zaterdagavond profiteren we ervan om onze (Leen Dom, Wieslaw en mijn) verjaardag te vieren, met hopelijk nog een aantal medailles erbij!

Tot binnenkort!!
Groetjes Ilse

Drie weken geleden had ik mijn eerste A-tornooi in de gewichtsklasse tot 57kg. Het was geleden van september (het WK) dat ik nog wedstrijd had gedaan en daarbij nog in een nieuwe gewichtscategorie met een niet zo optimale voorbereiding omwille van kwetsuren, dus ja ik was best zenuwachtig. Ik wist helemaal niet wat ik er van mocht of kon van verwachten. Hoewel ik nog niet echt dat ‘judogevoel’ had haal ik er toch een bronzen medaille en met winst tegen de Koreaanse en de Japanse, vond ik het tornooi echt geslaagd. Het was een goede motivatie voor het begin van het nieuwe seizoen.

Een korte trainingsweek in Boedapest en dan donderdag even ‘over huis te vliegen’ om mijn was te doen, bagage uit- en in te pakken voor mijn volgende wedstrijd en stage in Hamburg. Hamburg een super-A tornooi, dus een zwaardere bezetting dan in Boedapest. Mijn eerste ronde verlies ik na 10 (!) minuten kampen op beslissing met de vlaggetjes, het is twee - één, dus echt heel nipt verloren. Jammer genoeg geen herkansing, spijtig voor de supporters die om 4u ’s morgens zijn opgestaan om op tijd in Hamburg te geraken... Het judogevoel is er nog niet volledig terug, maar de conditie die zit wel goed, aangezien ik door kwetsuren heel cardiotraining heb gedaan. Na de wedstrijd opnieuw drie dagen stage, even langs huis en dan naar Polen.

Ik neem niet deel aan de wedstrijd, dus kan ik mijn tegenstanders beetje scouten en de andere Belgen helpen bij de opwarming. Nadien weer een kleine week stage in Polen en vandaag eindelijk terug thuis. De drie weken stage hebben me goed gedaan en mijn judogevoel is weer een heel pak beter. De volgende weken opnieuw wat werken aan kracht en natuurlijk ook veel judo. Mijn volgende A-tornooi is binnen drie weken in Rome.

Zaterdag neem ik deel aan de interclub, nog moe van de drie weken stage, maar ik beschouw de wedstrijden die ik daar doe meer als een training en natuurlijk hoop ik dat we goed kunnen presteren met JC Leuven.

Tot binnenkort op mijn site of op de mat (aangezien ik nu wel een tijdje in België ben!),
Liefs Ilse

Aangezien het al een tijdje geleden is en ik de komende drie weken niet veel thuis zal zijn door stages en wedstrijden vul ik nog gauw mijn dagboek aan zodat jullie weer een beetje op de hoogte zijn.

Mijn blessure is eindelijk zo goed als gedaan. Na drie weken geen judo ben ik dan toch opnieuw op de mat gekomen. Aanvankelijk wat techniektrainingen maar nog steeds met zo veel pijn. Na een stage in Spa, waar ik randori probeerde met gemakkelijke partners ben ik opnieuw naar de dokter gegaan omdat ik nog steeds veel pijn had aan de schouder. Hij heeft me een cortisonespuit gegeven in het gewricht en nu is de pijn bijna compleet weg en kan ik opnieuw voluit gaan tijdens de training.

Zaterdag 18 februari is mijn eerste selectietornooi in Boedapest, mijn eerste wedstrijd na het WK vorig jaar in september en mijn eerste echte grote test in -57kg, dus het wordt afwachten. Hoewel ik de laatste maand niet zo veel judo heb kunnen doen, heb ik wel zin in de wedstrijd. Na het kijken naar de competitie in Arlon en Parijs begint het echt wel te kriebelen. Ik voel me er klaar voor, dus duimen maar!
Na de wedstrijd blijf ik nog op stage in Boedapest, opnieuw wat randori doen met de internationale toppers. Donderdagavond ben ik thuis en vrijdag vertrek ik opnieuw naar de wedstrijd en stage in Hamburg. Dus veel rust heb ik voorlopig niet.

Jullie vernemen de uitslagen van de wedstrijden wel via mijn site!

Groetjes en tot een volgende keer!
Ilse

Hoog tijd om nog eens in mijn dagboek te schrijven en jullie nog een beetje op de hoogte te houden.

Op zondag 8 januari zijn we met het busje vertrokken richting Oostenrijk voor de stage in Mittersill. De reis was lang maar ging heel vlot, zonder al te veel verkeersproblemen. Nadat we in ons hotel aankwamen was er nog wat tijd om uit te pakken en dan tijd om stilletjes aan in bed te kruipen, want Mittersill is elk jaar een zware stage. De trainingen gingen goed, wel vermoeiend, zeker nu ik meer -57ers neem als tegenstanders.
Donderdag tijdens de training, natuurlijk de laatste randori van de training, val ik zwaar met mijn schouder in de mat en mijn partner valt nog eens op mij. Ontzettend veel pijn en natuurlijk direct gestopt. IJs leggen en wachten wat het de volgende dag zegt. De volgende dag was de pijn niet verbeterd, dus judo zat er niet meer in. Aangezien ik zo snel mogelijk naar de dokter wilde ben ik vrijdag met Danny terug richting België gereden. De stage in Rauris (die de week nadien plaatsvond in Rauris) werd dus geschrapt uit mijn planning.

Thuis naar de dokter voor platen en een CT-scan. Resultaat: het sleutelbeen is in orde, maar het kapsel en de ligamenten tussen het borst- en sleutelbeen zijn gekwetst. De dokter zei me “het zal genezen maar het zal wel zijn tijd nodig hebben”. Nu bijna twee weken later heb ik nog altijd pijn, maar veel meer dan rusten kan ik niet doen. Ben al een paar keer naar de judotrainingen gaan kijken en steeds begint het dan te kriebelen, maar judo zit er voorlopig nog niet in. Ben al blij dat ik toch kan fietsen en lopen maar niet te lang, anders doet mijn schouder/arm en nek pijn.
Het tornooi in Arlon zal dus nog te vroeg zijn, dat is al binnen een kleine twee weken. De stage in Spa is voor mij een poging om opnieuw randori’s te doen zonder pijn.... Ik hoop, dat het haalbaar is. Mijn eerste wedstrijd zal dus het A-tornooi in Boedapest zijn.

Door de kwetsuur is ook mijn kalender een beetje veranderd. Jullie kunnen het allemaal volgen onder ‘kalender’.

Groetjes Ilse

Eerst en vooral aan al m’n bezoekers, vrienden en familie de allerbeste wensen voor het Nieuwe Jaar.

Zelf heb ik 2005 afgesloten met een driedaagse stage in Tongerlo en ben ik 2006 begonnen met een stage in Groningen. Daartussen natuurlijk met vrienden en familie genoten van de feestdagen.

Ben nog niet heel lang terug van Tongerlo en al opnieuw aan het inpakken want morgen vertrek ik voor twee weken naar Oostenrijk. De eerste week gaan we trainen in Mittersill, een hele zware internationale stage met heel veel volk. Nadien een week in Rauris, minder volk en ook veel jongeren, maar na Mittersill zal het wel zwaar worden. Daar kunnen we ook tussen de judotrainingen skiën, maar aangezien ik echt niet hou van de koude en om domme blessures te vermijden ga ik het bij judo houden.

Zo het is maar een kort berichtje, maar ik moet nog een heleboel inpakken en morgen moet ik er vroeg uit (5.30u) voor ons vertrek.

Groetjes Ilse

Het is alweer schandalig lang geleden dus hoog tijd dat ik opnieuw iets in mijn dagboek schrijf!

De laatste week in Japan was nog vermoeiend, gelukkig was het einde in zicht en is iedereen zonder grote blessures naar België kunnen terugkeren.

De week nadien heb ik eigenlijk enorm veel geslapen, ik was doodmoe en kon me gewoon niet wakker houden.
Na een weekendje Londen (waar we heel veel hebben gezien - zie foto's) ben ik opnieuw met de judotrainingen begonnen. Opnieuw een beetje techniek, aangezien we in Japan enkel randori trainingen hadden.
Tussen Kerst en Nieuwjaar staat er een stage op het programma in Tongerlo om het jaar sportief af te sluiten. Ook begin ik het jaar sportief met een stage in Leek, en daartussen geniet ik natuurlijk van het Kerst en Nieuwjaarsfeest.

Voor iedereen een sportief en vooral gezond 2006 toegewenst!!!
Groetjes Ilse

Door die relatieve rustige periode, heb ik wel wat andere dingen kunnen doen. Zoals het inplakken van onze foto’s van op de huwelijksreis, naar de garage met mijn auto, naar de jaarmarkt, gaan babysitten bij mijn petekindje, .... Allemaal leuke dingen die er vaak niet van komen door trainingen.
Morgen stilletjes aan mijn valies beginnen te maken voor drie weken Japan, goed op tijd zodat ik zeker niks vergeet, want ’t is ver en lang.

Ik zal nog iets in mijn dagboek schrijven vlak voor mijn vertrek en dan hou ik jullie natuurlijk op de hoogte vanuit Japan!

Groetjes Ilse

Ja, het is alweer een tijdje geleden. Na de reis heb ik de trainingen hervat, de eerste week was zwaar, maar nog opbouwend. Had wel wat gelopen tijdens de vakantie, dus mijn conditie was toch niet onder nul gezakt!

Na een week training, krijg ik last van mijn elleboog. Aangezien het Belgisch voor de deur staat, toch maar even naar de dokter. Wat spuitjes met een ontstekingsremmer en dan zou het vlug voorbij zijn. Maar doordat ik blijf trainen, wordt ook de ontsteking steeds erger. Ik ga ook naar de kine. Het betert, maar na elke training is het weer slechter. De dokter en kine zeggen dat ik toch een week zou moeten rusten om het volledig te laten genezen. Ik rust 4 dagen en probeer opnieuw judo te doen. Maandag gaan de judo trainingen goed, heb wat pijn maar niet overdreven. Maar eenmaal afgekoeld zie ik echt af van de pijn. Een hele nacht wakker gelegen.....
Dinsdag heb ik dan besloten samen met Olivier en Danny om niet aan het Belgisch Kampioenschap deel te nemen. Mijn hart zegt meedoen, maar mijn verstand en mijn lichaam zeggen rusten. Het zou niet slim zijn om te blijven sukkelen met de blessure en ook de belangrijke voorbereidende stage in Japan te moeten missen. Dus spijtig genoeg zit ik zaterdag op de tribune, als supporter. Ik zie jullie daar wel en ik supporter voor de beste!!

Groetjes Ilse

We zijn net een dagje terug in het Belgenland en het is, zoals altijd, wel een beetje wennen na een vakantie. Ik ben al reuzeblij dat het weer hier goed meevalt, want ik had het een heel pak kouder verwacht.

Na de typische Belgische files in België, zijn we op 30 september begonnen aan onze reis, een cruise, vertrekkende vanuit Los Angeles naar de Mexicaanse Riviera. Na een hele resem controles, vingerafdrukken, foto’s (aangezien we via Washington vlogen) konden we beginnen aan onze 13uur durende vliegtuigreis. (8u naar Washington en dan nog 5u naar LA).
Vermoeiend en natuurlijk blij dat we een rustige dag konden doorbrengen in LA. We twijfelden tussen Disney land en het aquarium en hebben uiteindelijk toch het tweede gekozen, aangezien we beiden niet echt van die walibi-toestanden houden.

Na een dagje LA, vertrokken we met een reuze schip richting Mexico. Elke dag vonden we nog wel iets nieuws op het schip waar we nog niet geweest waren.
Twee zwembaden buiten (wel met zout water...), veel bubbelbaden, ook een zwembad binnen, een fitness, een massagesalon, een theater, een casino, veel cafeetjes, verschillende restaurants, ... gewoon teveel om op te noemen.

Tijdens onze reis waren er 5 stops voorzien, maar door de orkaan Otis konden we niet in Cabo San Lucas geraken. Dus een extra dagje op zee, met heel veel wind en veel wiggel waggel door de woelige zee. De andere 4 stops waren geen probleem. Op elke aanlegplaats hebben we een excursie gedaan en dus heel wat gezien. Soms geschiedenis, soms cultuur soms spektakel.

Deze vakantie was gewoon super geslaagd en heel speciaal. We zijn er allebei heel blij dat we toch een cruise hadden gekozen uit de vele opties die we hadden en zullen nog vaak terugblikken naar onze fantastische huwelijksreis.

Zoals alle vakanties was het natuurlijk veel te kort, maar de batterijen zijn terug opgeladen om aan het nieuwe seizoen te beginnen. Met in het kort al het Belgische Kampioenschap, en vanaf volgend jaar weer de internationale tornooien. Mijn eerste grote afspraak wordt Parijs, daar wil ik opnieuw in topvorm zijn en bewijzen dat ik bij de besten hoor!

Bekijk hier de foto's!!

Tot binnenkort opnieuw op de mat!

Lieve groetjes Ilse

Beste bezoekers van mijn site,

Gauw nog een berichtje voordat we vertrekken op huwelijksreis naar de zon!

Eerst en vooral wil ik iedereen bedanken die van ons huwelijksfeest een onvergetelijke dag hebben gemaakt. In het bijzonder wil ik toch een aantal mensen nog eens extra bedanken, zolas mijn ouders en schoonmama voor de hulp bij de voorbereidingen, mijn meter die me geholpen heeft om mijn kleed tiptop in orde te krijgen, mijn 'grote' broer voor de prachtige reportage, alle judoka's die aan het gemeentehuis stonden (en die toch een heel eindje moesten rijden) om de 'judohaag' te vormen, alle mensen die foto's hebben genomen en ons heel snel hebben doorgestuurd (record voor Tante Lieve 's morgens getrokken, 's middags laten ontwikkelen en op het avondfeest al foto's!), natuurlijk onze twee getuigen Alain en Marie,

De dag zelf verliep zoals gepland, ’s morgens vroeg op 6.30u, want om 8u had ik een afspraak met de kapper in Edegem. Na een snelle douche om 7u vertrokken richting Edegem. Mijn haar laten doen en jaja... laten schminken, na de vrijgezellenavond waar ik als een clown geschminkt was, moest ik toch laten zien dat het ook goed kon....
Bij het buitengaan bij de kapper begon ik toch wat zenuwachtig te worden. Bij mijn ouders mijn kleed aangedaan, met hulp van mijn meter, want da’s een hele puzzel. Bruidsboeket ontvangen van mijn toekomstige echtgenoot en dan naar het gemeentehuis met Gabriel de chauffeur van de Rolls Royce.

Daar zien we veel bekende gezichten, familie, vrienden, judoka’s,.... Binnen in het gemeentehuis is het te klein voor zoveel volk, dus de meesten staan recht achteraan en de kindjes zitten mooi op de grond. Na ons Jawoord, het overhandigen van de ringen en onze krabbel zijn we man en vrouw!

Buiten worden we nog opgewacht door een deel judoka’s mooi in judogi waar er een haag wordt gevormd met de verschillende kleuren van de gordels. Na een hele resem foto’s felicitaties en kussen vertrekken wij naar het park voor ... ja foto’s. De zon schijnt en we hebben zelf onze paraplu niet nodig. Dus het resultaat zal wel geslaagd zijn.
Na een diner met de getuigen en de nabije familie, vertrekken we naar Mechelen voor de receptie en het avondfeest. Tijdens de receptie verwachten we veel volk, ongeveer 170 man, dus het is wel vermoeiend, maar heel leuk om van iedereen felicitaties te krijgen. Nadien ben ik wel blij wanneer ik me een uurtje op een stoel kan zetten want mijn benen zijn wel moe van zo een hele tijd recht te staan.

Ook de mensen van het avondfeest beginnen dan binnen te komen en na een aperitiefje kunnen we aan tafel. Van bij het begin zit de sfeer er goed in, met dank aan de blauwe tafel die voor de gezellige aanstekelige sfeer zorgt! Tussen het eten wordt er gezongen en onnozel gedaan. Voor de bruidstaart even een intermezzo, mijn broer en mijn vader zorgen ervoor dat er een mooie reportage op een reuzenscherm verschijnt over mijn judocarrière (verschillende tv beelden gemonteerd en muziek opgezet) . In de zaal wordt het donker en na vijf minuten wordt het muisstil. Hoewel de reportage meer dan een half uur duurt wordt er geen kik gegeven. Zelfs ik heb het moeilijk, want er komen vele mooie en ook triestige momenten uit mijn judocarrière boven. Bedankt broertje, het was supermooi!
Na de bruidstaart, staat iedereen te popelen om te kunnen dansen. Na de openingsdans is er geen minuut dat de dansvloer leeg blijft. Tegen een uur of twee drie, beginnen de eerste mensen naar huis te gaan, zeker diegenen die nog een heel eindje moeten rijden. We nemen stilletjes aan van iedereen afscheid en krijgen veel complimenten voor het geslaagde feest.

Om 4u liggen we in ons bedje van het hotel vlakbij, beiden moe maar heel tevreden.

’s Morgens staan we op tijd op, want onze getuige had voor ons ontbijt gezorgd en dat wilden we natuurlijk niet overslaan ons eerste ontbijt als man en vrouw! Mijn mama komt ons oppikken, we praten nog wat na over het feest en vertrekken dan naar ons appartementje, nieuwsgierig wat we daar allemaal zouden vinden. En ja, de getuige die ons zo heel vriendelijk een ontbijt had aangeboden, had ook heel vriendelijk ons huis appartementje op stelten gezet... Na een half uurtje opruimen was het meeste wel gedaan, hoewel we elke dag nog sporen vinden van hun bezoek.

Momenteel zijn mijn man en ik onze bagage aan het inpakken, want morgen vertrekken we op huwelijksreis. Een cruise, vertrekkende van Los Angeles en dan naar de Mexicaanse Riviera. Het zal ons allebei goed doen, genieten van de rust, van de zon en vooral van elkaar!

Tot over twee weken...!
Groetjes Ilse

Zo, mijn laatste zaterdag (en bijna zondag) als vrijgezel zit erop. Dus natuurlijk ook de traditionele vrijgezellenavond gevierd.

Ik was op de hoogte dat er plannen waren gesmeed, maar welke juist, wie er zou komen en waar we naartoe gingen was voor mij allemaal een verrassing. We vertrekken met de auto, met vijf man (alle vrouwen!) richting Antwerpen, waar mijn zus met nog twee ex-sportkotters en Karo ons staan op te wachten. Daar krijg ik mijn eerste opdracht. Dat viel nog goed mee, een lippenstift gaan kopen in de winkel. Dat daar nog vanalles mee ging gebeuren dat had ik al wel door.

Volgende opdracht, mannen vinden die lippenstift willen aandoen en een kusafdruk op mijn T-shirt zet en daarvoor nog betalen. Dat ging iets moeizamer, maar na een uurtje was ik toch geslaagd. We stoppen in een cafeetje, waar we even iets gaan drinken. We worden zelfs door een geheime aanbidder getrakteerd en kunnen er weer tegen om de volgende opdracht uit te voeren.

Mich die al een hele tijd rondloopt met haar Leonidas zakje, maakt de inhoud ervan bekend. 19 strings, te verkopen aan mannen aan 5 euro het stuk. Zaten er toch maar pralines in dat zakje dacht ik toen... Amaai dat leek niet echt eenvoudig. Aangezien het al laat wordt krijg ik ineens nog een opdracht, 10 mensen zoeken die Ilse Heylen kennen. We gaan richting groenplaats, daar zijn veel cafeetjes en ik probeer mijn strings aan de man te brengen. Met een beetje gebruik (of misbruik) te maken van mijn naam, geraak ik er toch sneller vanaf dan ik had durven hopen. Nog een jongen dragen in kata-guruma over het plein (gelukkig vind ik een lichtgewichtje!)en dan kunnen we gaan eten. Een lekkere Italiaan, er wordt veel gelachen en onze groep van 9 wordt groter door nog twee vrouwen. Ik denk dat mijn taken erop zitten, maar verkeerd gedacht. Een vragenlijst met hoe goed ken ik Olivier. 20 vragen! Bij elk fout antwoord moet ik mijn gezicht schminken. De eerste keer in mijn leven en aangezien ik maar 11/20 haal zie ik er op het einde uit als een clown. Het wordt laat (of beter gezegd vroeg) en aangezien er toch nog wat kilometers gereden moeten worden, met veilige bob-ientjes en bob-etjes, nemen we afscheid.

Met zijn viertjes gaan we nog een ondergronds gezellig cafeetje binnen, waar er nog wat gekletst wordt. Rond half drie krijgen we te horen dat het sluitingstijd is en stappen we, via een grote omweg (!), met mijn zus mee naar haar auto. Even moeten zoeken, maar zij kon veilig naar huis. Mich, mijn mama en ik rijden met een taxi naar huis. Om het veilig te houden slapen we allemaal bij mijn ouders. We kunnen uitslapen en na een laat ontbijt neem ik afscheid van mijn ouders en Mich, maar volgende week zien we elkaar weer en vliegen we er nog eens in!!
Thuis bij Olivier aangekomen zie ik al direct sporen van Oliviers vrijgezellenavond: een opblaasbare pop. We vertellen elkaar hoe het geweest is en verder recupereren we allebei een beetje van deze rustige zondag.

Zo, nog 6 dagen en dan de grote dag van mijn leven, ik hoop veel mensen en fans te ontmoeten en natuurlijk duim ik voor goed weer!

Tot binnenkort,
Lieve groetjes Ilse

PS: bij de foto’s vinden jullie wat souvenirs van deze vrijgezellenavond!

Nog even tijd maken om een verslagje te maken van het WK in Cairo, hoewel de resultaten al lang bekend zijn.

We vertrekken dinsdag, vroeg in Zaventem. De vlucht, eerst naar Wenen en dan naar Cairo verloopt zonder problemen. Daar aangekomen eerst accreditatie en dan naar hotel. De Egyptische mentaliteit, dus algauw is de tijd om te gaan slapen. We slapen in een heel mooi hotel, met zwembad, golfterrein, alles erop en eraan. Echt vakantiesfeer, maar dat is voor na de wedstrijd natuurlijk.

De drie dagen voor de wedstrijd vul ik met slapen, aftrainen en even naar de sporthal te gaan om alles een beetje te verkennen. Dus de D-day is al snel daar.
’s Morgens om 6uur op, om 6.30u met de bus naar de sporthal. Daar wegen, wat eten en veel drinken om het vochtverlies snel terug aan te vullen. Even een dutje, maar ondertussen heb ik mijn loting gezien en word ik zenuwachtig. De derde wedstrijd, tegen een bekende Portugese (ik won van haar op het EK in Rotterdam, na een gelijkopgaande wedstrijd); dus een haalbare kaart, maar zeker niet gemakkelijk. Tijdens de opwarming kalmeer ik een beetje, de stress valt weg en ik voel dat alles goed zit. Ondertussen zijn ook mijn trouwe supporters in de zaal en ben ik van plan om het beste van mezelf te geven. 9.20uur, tijd voor mijn eerste wedstrijd. Al heel vroeg in de kamp ga ik erover en krijg ik een hoge tegenscore (wazari), dus ben ik op achtervolgen aangewezen. Ik val de overige volle 4 minuten aan, ga voor de score en hoop dat zij bestraft wordt. Er vallen nog twee straffen ik scoor nog (yuko), maar moet helaas de kamp met verlies afsluiten. Dit valt me zwaar, of ik herkansingen heb ligt nu volledig in de handen van de Portugese (als zij in halve finale geraak heb ik nog kans op brons). De Portugese geraakt nog in kwartfinale, maar verliest de volgende ronde en het WK zit erop voor mij. Iedereen probeert me te troosten, maar op dat moment stort voor mij de wereld in. Maanden voorbereiding om er hier in de eerste ronde uit te gaan...
Ik besluit om samen met mijn supporters een uitstapje in Cairo te doen, want in de sporthal rondhangen en judo kijken is op dit moment het allerlaatste wat ik wil. Ik probeer mijn gedachten te verzetten, maar bij elk sms’je om me te troosten krijg ik toch een krop in mij keel. ’s Avonds een verdiende spaghetti met Olivier en wanneer ik in bed lig beginnen de tranen te vloeien, het is zo zwaar en ik kan de klok niet meer terug draaien. Ik moet verder kijken, naar de toekomst naar de volgende wedstrijden. Want nog meer dan anders wil ik bewijzen dat ik echt wel de beste ben, alleen was het toen niet mijn dag.

Na nog een wedstrijddag voor de lichtste en de open categorie keren we terug naar huis. Ik ben moe en blij dat ik terug in België kan zijn. We landen pas om 22.10uur en Olivier zelfs om 22.30ur. Dus ik wacht in Zaventem op Olivier en tot mijn grote verbazing loop ik daar Kris Droog tegen het lijf, met een Ilse Heylen T-shirtje. Hij zegt me, als je een medaille hebt staan ze hier met 100, maar de echte supporters komen altijd ook in de mindere momenten. Het doet me wel iets dat de mensen me toch blijven steunen. Na 5 minuten zijn Mich, Eddy, Tinny, Tilly en mijn mama er ook! We wachten op Olivier en beleven nog plezante uren in de bar van Zaventem. Totdat we besluiten om naar huis te gaan, maar niet zonder een volgende afspraak te maken, het BK in november! Dan zijn ze weer van de partij. Ik ben doodmoe, maar toch blij met het besef dat waneer je hoog staat en je naar beneden valt er toch nog steeds mensen zij die me opvangen. Bedankt allemaal voor jullie steun!

Thuis aangekomen krijg ik nog te maken met het post-Egyptisch syndroom. Diarree, was al blij dat ik er geen last van heb gehad in Egypte, maar nu dus wel. Gelukkig zijn we opnieuw in België en zal ik er ook snel vanaf zijn.
Vanaf nu begint de voorbereiding voor mijn huwelijk, genoeg afleiding dus!

Vele groetjes en tot de volgende keer,

Liefs Ilse

Het weekend wordt rustig, met enkele persverplichtingen, wat lopen en fietsen om op mijn gewicht te geraken en mijn bagage inpakken. En dinsdag is het zover, vroeg op want we moeten al om 06.00 in Zaventem zijn, maar je hoort me niet klagen want Olivier vertrekt een dag later en moet al om 04.30 in Zaventem zijn (jawel ’s morgens!) en ook mijn ouders en familie - die komen supporteren - vertrekken donderdag, ook een heel vroege vlucht. Het is lang vliegen, met voor ons een tussenstop in Wenen (en Frankfurt bij het terugkeren), dus het zal een lange (en daardoor vermoeiende) reisdag worden. Maar de wedstrijden beginnen pas donderdag (en voor de Belgen pas vrijdag aangezien wij geen zwaargewichten hebben die meedoen), dus nog tijd genoeg voor iedereen om te recupereren en in supervorm te zijn.

Zo, ik ben ervan overtuigd dat ik ook op jullie steun kan rekenen vanuit België, dus allemaal duimen maar zaterdag (10/09)!

Groetjes en tot binnenkort
Ilse

Gisteren thuis gekomen, een dagje reizen en rusten. Vandaag zondag, opgestaan, gaan joggen en verder rust. Volgende week wordt een rustige week, enkele trainingen in de judoschool, nog vooral op snelheid, nog wat tegenstanders bestuderen en verder veel rusten, zodat mijn lichaam stilletjes aan in topvorm geraakt.

We vertrekken dinsdag 6 september al naar Cairo, en mijn wedstrijd is pas op zaterdag dus kan me daar al goed aanpassen aan de warmte, aan de sfeer, de zaal al eens gaan bekijken,... Er komen een tiental supporters kijken, hopelijk kan ik er voor hen, en ook voor mezelf natuurlijk, een geslaagde WK van maken!

Voor mijn vertrek schrijf ik nog wel iets in mijn dagboek!!

Groetjes Ilse

Tof dat er de laatste tijd zoveel reacties komen in mijn gastenboek van niet-Belgen! Bedankt daarvoor.

Vorige week de laatste zware stage afgewerkt voor het EK, voorafgegaan door een testtornooi. Het tornooi was achteraf gezien wel geslaagd, maar na mijn verlies had ik het vooral mentaal zwaar, omdat het verlies door een kleine concentratie fout kwam en winst er echt wel inzat.
Ik win mijn eerste wedstrijd tegen de Europese kampioene in de -57kg, een categorie hoger dan waarin ik normaal vecht. Dus het tornooi was eigenlijk al geslaagd. De tweede ronde verlies ik met een mooie ippon. Mijn tegenstander kwam zo explosief in dat ik de beweging niet had zien komen. Zij wordt de latere winnares van het tornooi. In de herkansingen kom ik tegen een Duitse, geen bekende naam maar ik weet dat ik er moeilijk kan tegen vechten. Ik sta voor tot op 10 seconden van het einde en laat me dan dom vangen. Jammer dat ik die ronde verloor, want daar had wel meer ingezeten. Enerzijds hebben we niet gepiekt naar dit tornooi, dus was het normaal dat ik er nog niet klaar voor was. Anderzijds hebben de kampen me weer enkele kleine details bijgeleerd.

De stage na de wedstrijd was heel zwaar, maar alles liep perfect. Mijn toekomstige echtgenoot en trainer waren mee, en dat was een heel voordeel. Elke randori konden we samen goed analyseren en ik kon me ook concentreren op enkele kleine details. Na de stage had ik het gevoel van ‘laat het WK maar komen’, dus het zit echt wel allemaal goed.

Volgende week vertrekken we nog naar Portugal voor de final touch... Veel op snelheid werken, zowel in het judo als in de krachttrainingen. Nog twee zware weerstandstrainingen in het vooruitzicht en dan zijn we bijna aan ons vertrek naar Cairo voor het WK.

Tot volgende keer
Groetjes Ilse

Al weer enkele dagen terug in België van de stage in Leusden (bij Utrecht). De stage was geslaagd, geen kwetsuren en goede trainingen afgewerkt. Mijn judo gaat er elke week op vooruit dus dat zit wel snor voor volgende maand.
Mijn thuiskomst op vrijdag was geen lachertje, eerst een laatste training afgewerkt, daarna twee uur gereden naar België. ’s Avonds een rustig Tv avondje, maar de weergoden hadden daar anders over beslist. Tot middernacht hebben we nog staan dweilen en water weggedragen aangezien er kelders waren ondergelopen... zo ook de zaterdag. Zondag was ik gewoon KO! Maar gelukkig was het toen echt een rustdag.

Deze week was het een rustigere week in België. Aangezien we vrijdag naar Duitsland vertrekken en daar eerst een wedstrijd meedoen en daarna de laatste zware stage afwerken ter voorbereiding van het WK. De wedstrijd beschouw ik echt als training, een beetje wedstrijdritme opdoen. Ik vecht in een gewichtscategorie hoger zo kom ik mijn rechtstreekse concurrenten van het WK niet tegen. Het zal een zwaar bezet tornooi worden, aangezien de meesten dit als voorbereidingstornooi beschouwen voor het WK.
Tijd om in te pakken want morgen gaat de wekker al af om 6 uur, dus moet alles vandaag in orde zijn.

Tot binnenkort,

Lieve groetjes Ilse.

We zijn uitgenodigd samen met alle andere Olympiërs van de voorbije jaren door het BOIC om mee te genieten van de sfeer die er hangt op een dergelijk dag in Brussel. Dus onze vrije dag is snel gevuld. Na een snel ontbijt, beslissen we om toch maar met de metro naar Brussel te gaan want veel straten zullen toch afgesloten zijn op deze feestdag. Heel goed op tijd aangekomen aan de Olympic Health Foundation stand van het BOIC in het Warande park. Ik kleed me gauw om, want ik werd voor een fakkelloop gevraagd. Oorspronkelijk was het 100 meter, maar uiteindelijk was het een loopje van 700 meter. Ik ontvang de fakkel van Heidi Rakels en geef hem door aan de zoon van prinses Astrid. Hij ontsteekt de Olympische vlam aan het eindpunt. Na een wandelingetje in het park gaan we naar de receptie die wordt aangeboden door Winterthur. Na de receptie hebben we even tijd, maar we willen het défilé natuurlijk niet missen, dus staan we een uur op voorhand al langs de straat waar die voorbij komt. Gelukkig maar, want er zijn heel veel mensen die kwamen zien. Na een hele stoet van oud-strijders, militairen, tanken, vliegtuigen, cavalerie, politie, brandweer,... gaan we opnieuw naar het park waar we nog een bezoekje krijgen van Prinses Astrid, Prins Lorenz en hun zoon. Nadien vertrekken we moe maar wel tevreden huiswaarts. Een speciale dag, zonder regen en weer heel wat nieuwe mensen leren kennen. Voor de meeste mensen is het een verlengd weekend met deze feestdag die op een donderdag valt, maar niet voor mij. Morgen opnieuw naar Loverval voor een zware judotraining.

Groetjes

Ilse

Net terug van een judostage in Spanje, de eerste randoristage ter voorbereiding van het EK. 550 judoka's dus aan partners zeker geen tekort. Zelfs Venezuela, Brazilië,Canada en Japan waren daar.
Elke morgen een half uurtje gaan lopen, mijn ontsteking aan mijn voet door overbelasting is eindelijk beter. Eén nadeel, door de laatste twee maanden niet meer te kunnen lopen en nu plotseling elke dag heb ik blaren onderaan mijn voeten. Het is geen pleziertje om daarmee te gaan lopen, dat kan ik jullie verzekeren. Daarbij komt nog bij dat door het zweten en het zand op het strand mijn blaren zijn ontstoken... op zich allemaal geen ramp maar toch pijnlijk!
Nadien hadden we nog twee of één randoritraining. De randori's gingen goed, nog niet super, maar het heeft ook niet veel zin om op dit moment al in topvorm te zijn. Dus ik sta op schema, nog twee maanden in stijgende lijn en dan in topvorm op het WK!

Het weer in Barcelona viel goed mee, niet te heet, want anders is het trainen niet te doen. De laatste twee dagen wel de hele dag regen, maar in vergelijking met de storm in België hadden we niks te klagen!

Momenteel twee dagen thuis, vooral rusten, maar ook alles wassen, uitpakken en opnieuw inpakken, want maandag vertrekken we al opnieuw, deze keer op stage naar Parijs. Vele judoka's van de stage in Barcelona zullen daar ook opnieuw zijn, dus het zal goed bezet zijn.
Ik houd jullie wel na de stage wel op de hoogte! Tot dan,

Groetjes Ilse

Nu is het echt wel tijd dat ik nog een keertje in mijn dagboek schrijf, want het is al een hele tijd geleden.

De eerste trainingsweek had ik het moeilijk om terug te starten met de trainingen, niet veel zin en ook overal zeer. Maar nu, na drie weken trainen sta ik weer met plezier op de mat en het judo gaat zoals het moet op dit moment. We oefenen momenteel veel techniek, omdat we in de opbouwfase zitten. De cardiotrainingen zijn heel lang, maar met een lage hartslag en de krachttrainingen zijn zwaar, want we doen lange reeksen met veel gewichten.
Nog één week en dan beginnen de stages waarin we constant randori doen. Dan kan ik zien wat de trainingen hebben opgeleverd. De weken tussen de stages, wanneer we in België zijn zullen we de mankementjes die ik ondervond tijdens de randori's bijschaven.
De eerste stage is in Barcelona, het is daar altijd snikheet, maar met de Belgische temperaturen op dit moment zullen we toch al een beetje geacclimatiseerd zijn.

Vorige week ben ik ook uitgenodigd bij het eetfestijn in Molenbeek (zie foto's). Eerst de bekers aan de kleine kampioenen uitgedeeld en nadien een lekker buffet. Aangezien het echt heel warm was, hebben we ons nadien buiten gezet om iets te drinken, ipv binnen op de dansvloer.

Naast de judotrainingen zijn we ook een beetje bezig geweest met de voorbereidingen van ons trouwfeest. De uitnodigingen ontwerpen en naar de drukker gaan, de lijst met genodigden opstellen, menu samenstellen, de trouwringen, een huwelijksreis, … Ja, er komt heel wat bij kijken!

Zo, het is momenteel geen weer om achter een pc te zitten, dus ciao en tot een volgende keer!!

Liefs Ilse

Ik maak nog eens tijd om een woordje in mijn dagboek te schrijven.

De voorbij twee 'rustweken' zijn voorbij gevlogen natuurlijk. Dus vanaf vandaag is het weer opbouwen voor het WK. Het is nog ver weg, maar anderzijds zal het er snel zijn, alsook ons trouwfeest dat voor twee weken na het WK op het programma staat.
Ook m'n familie en enkele supporters zitten in volle voorbereiding voor het WK, want die zijn aan het puzzelen (hotel, vliegtuigreis, tickets,....) om me ook in het verre Cairo te steunen.

Deze maand zijn we nog in België en in de twee vakantiemaanden is het weer van hier naar daar reizen om internationale stages af te werken. Altijd vermoeiend, door de trainingen maar ook om alles te organiseren (bagage in- en uitpakken, een slachtoffer vinden die me naar Zaventem voert, de was die op tijd gedaan moet zijn,...). Maar het is echt wel de moeite, want in de vakantiemaanden (zelfs nu al tijdens de examenperiode) is het moeilijk om goede trainingen in België te vinden.

Een kort berichtje, maar nu zijn jullie toch weer een beetje up-to-date....

Liefs Ilse

Net een weekje rust achter de rug. Kon het niet laten om woensdag toch mijn judopak aan te trekken en naar de laatste nationale training van het seizoen te gaan. Het was een hele relaxe training, wel vermoeiend maar ik stond met plezier op de mat.

Verder heb ik deze week wat papierwerk in orde gemaakt en genoten van het mooie zonnetje: een lange fietstocht in het Pajottenland en een dagje naar zee met Olivier. Vanavond een gezellige avond in Antwerpen met mijn broers, schoonbroer en mijn zusje. Ik kijk er echt naar uit om nog eens met z’n allen samen te zijn en wat bij te praten.

Vanaf volgende week begin ik rustig de trainingen te hervatten. Ik begin met één training per dag en vanaf 6 juni terug volle bak trainen ter voorbereiding van het EK. Het is nog lang, maar het WK zit toch al in mijn achterhoofd. Ook daar wil ik bewijzen dat ik er sta en ga ik voor een medaille.

Bedankt voor al jullie reacties in het gastenboek, echt tof om te lezen!! En ook bedankt voor alle foto’s die jullie hebben doorgestuurd. Het is altijd een leuke herrinnering aan die dag en natuurlijk ben ikzelf met de wedstrijd bezig zodat het onmogelijk is om zelf foto’s te maken.

Tot binnenkort,

Lieve groetjes Ilse

Het EK zit erop, het was super, ongelooflijk, echt geweldig....

Alles is verlopen zoals het moest. Eerst de voorbereidingen en dan natuurlijk het hoogtepunt het EK zelf. Ik had voor mezelf de lat hoog gelegd, zeker een medaille en liefst goud en het is gewoon gelukt.

Langs deze weg wil ik in ieder geval alle supporters die aanwezig waren hartelijk bedanken, om te komen, om me te steunen en om mee te vieren!!!! Jullie waren super, brachten de sfeer in de zaal en hielpen me mee om op het hoogste schavotje te staan. Ik ben blij dat ik jullie iets heb kunnen teruggeven en ik hoop dat we hiermee ook de judosport weer een beetje kunnen opfleuren!!

Natuurlijk is het deze week een rustigere week, wat trainen, maar wel heel ontspannen. Daarbij komen natuurlijk nog een aantal verplichtingen voor de radio en de televisie, maar dat neem ik er graag bij.

En over twee weken beginnen we opnieuw aan een zware trainingsperiode als voorbereiding op het WK in september.

Toi, toi en tot binnenkort,

Liefs Ilse

Dit weekend hebben we nog een korte stage gehad in Tongerlo, de allerlaatste voorbereiding voor het EK (zie foto's). Alles is goed verlopen, en ik begin stilletjes aan af te tellen naar vrijdag... D-day!!!

Deze week nog heel veel rusten, aftrainen zodat ik op mijn gewicht zit en bagage inpakken. Een hele rustige week, maar dan zit ik vrijdag vol energie en heb ik echt zin in de wedstrijd. En natuurlijk hoop ik dat ik op het podium geraak en liefst het hoogste schavotje natuurlijk!!! Maar daarbij reken ik ook natuurlijk op de hulp van alle supporters die vrijdag naar Rotterdam komen...

Tot vrijdag of tot binnenkort somewhere on the tatami!!

Liefs Ilse

De vorige week gingen de trainingen niet zo super, ik was constant moe en voelde me niet fit. Waarschijnlijk een beetje overtraind na de zware week in Tsjechië. Dus heb ik het deze week wat rustiger aan moeten doen en extra vitaminen bijgenomen. Vrijdag voelde ik me al een heel pak beter.

Dit weekend heb ik genoten van het mooie weer en twee dagen een fietstocht van twee uur gemaakt in het Pajottenland. Veel plezanter dan binnen in de fitness!!

Zondag een demonstratie gegeven met Gella Vandecaveye op de Sport & Fun Familyday van Hyundai (zie foto's). De matten lagen buiten met dit mooie weer, alleen moest je zien dat je voeten niet verbrandde, want de judomat was echt heet.

Vanaf volgende week kan ik terug voorzichtig beginnen lopen, mijn doorgezakte voet is minder dik, heb er spuitjes laten inzetten met ontstekingsremmer. En heb sinds vrijdag steunzolen. Nu enkel zien dat ik mijn voeten niet verzwik, want het is even wennen om te stappen met die steunzolen.

Zo, ik ga nog even genieten van een rustige en zonnige zondagavond en op tijd in mijn bedje kruipen want morgen moet ik vroeg uit mijn nest!!

Liefs Ilse.

Het is inderdaad weeral een heel tijdje geleden dat ik iets in mijn dagboek schrijf, maar het EK begint te naderen, dus het is voor mij een drukke periode.

Ik ben net terug van een week stage in Tsjechië. Twee randoritrainingen per dag, dus weer een zware week gehad. Naast de randoritrainingen hadden we nog twee kracht- en twee looptrainingen. Mijn looptrainingen hebben we moeten vervangen door fietsen, aangezien ik last heb van platvoeten en daardoor met een overbelasting zit aan mijn enkel. Deze week dus naar de podoloog om mijn voetjes wat te verzorgen en het lopen te vervangen in fietsen. Mijn achterste begint wel af te zien....!

Verder verloopt alles volgens schema, vanaf deze week beginnen we met snelkracht en ook in de judotrainingen zal snelheid meer en meer centraal staan.

Maandag vertrekken we opnieuw voor de laatste voorbereidingsstage voor het EK naar Hongarije.

Tot binnenkort,

Liefs Ilse

Ben net bezig met een vermoeiende trainingsweek en daarna komt nog eens een heel vermoeiend weekend aangezien het ons eetfestijn is in de club. Zaterdag en zondag vroeg op, eerst nog een training afwerken en dan een hele dag meehelpen in Leuven. Hopelijk komt er heel wat volk naar Leuven afgezakt, dan wordt het gegarandeerd weer een heel gezellig eetfestijn.

Vorig weekend een klein testtornooi meegedaan in Vlaardingen (zie foto's), er was niet zo veel volk, maar heb toch drie wedstrijden kunnen doen. Drie keer gewonnen met ippon, dus dat wil zeggen dat de voorbereidingen voor het EK goedzitten.

Zo, nog drie dagen stage in Loverval waar ik elke dag een randoritraining meedoe en donderdagavond regionale training in Frankrijk. Ik zit dus in een zware judoperiode, waarin ik mijn technieken probeer toe te passen tijdens randori en let op nog enkele details, zoals kumi-kata, volgen van rechtstaand naar grond, dominerend werken,.... Vermoeiend, maar ik weet waarvoor ik het doe, voor die gouden medaille!!!

Liefs en tot binnenkort

Deze week was het een rustigere trainingsweek, maar vooral veel verplaatsingen. Aangezien het paasvakantie is, is het moeilijker om echt goede judotrainingen te vinden met voldoende partners. Daarom ben ik twee dagen in Leverkusen gaan trainen en donderdagavond in Frankrijk.

De tweede week van de paasvakantie heb ik stage in Loverval, daar zal wel genoeg volk zijn, maar natuurlijk enkel Belgen.

Ik begin stilletjes aan de weken af te tellen voor het Europees Kampioenschap, nog 7 weken.... en dan is het zover!! Er zullen een aantal nieuwe gezichten zijn die deelnemen, dus dat is altijd gevaarlijk omdat ik die niet ken.

Tot nu toe verloopt alles volgens schema, nog een maand heel hard en heel veel trainen en daarna worden de trainingen langzaam afgebouwd, meer kwaliteit dan kwantiteit. Zodat ik kan pieken naar het EK. Er zullen veel supporters zijn, aangezien het in Rotterdam is en dus niet zo ver. Ik hoop dat ik alle supporters iets kan teruggeven, door een mooi parcours af te leggen en natuurlijk liefst met een medaille die hard blinkt!!

Liefs Ilse en tot binnenkort

Vorige week is weer voorbij gevlogen, maar nu toch even tijd maken om mijn dagboek aan te vullen.

Een iets ‘rustigere’ trainingsweek gehad, zodat ik volledig gerecupereerd ben van de stage in Japan.

Zaterdag ben ik gaan kjken naar het A-tornooi in Rotterdam. Naar de Belgen, maar natuurlijk ook de deelnemers van -52kg. Alles op video vastgelegd, zodat ik weer mijn fiches kan bijvullen tegen het Europees Kampioenschap.

Zondag een klein feestje met mijn ouders, broers, zus en haar kindjes. Een dagje te vroeg mijn verjaardag gevierd, maar maandag moest ik weer de mat op dus had ik geen tijd voor een feestje. Dus het weekend was weeral veel te snel voorbij en ... opnieuw een weekje dichter tegen het EK!! (nog 9 weken....!)

De volgende zware trainingsweek is net begonnen en alles verloopt volgens plan. Ik voel me sterk zowel in de judo als tijdens de krachttrainingen. Nu die goede vorm vasthouden voor het EK en nog wat werken aan de kleine details.

Zo, dat was toch weer een beetje nieuws, tot later!!!

Liefs Ilse

Terug in België!!! Ook de laatste week in Japan heb ik goed overleefd. Het was wel zwaar en vooral de laatste trainingen was concentratie de belangrijkste factor, want kwetsuren wil ik op dit moment zeker vermijden.
De terugreis verliep, op enkele uren vertraging na, zoals verwacht. Een lange reisdag met weinig slaap.

De dag nadien het Belgisch Kampioenschap voor de jeugd. Aangezien Olivier daar toch een hele dag moest zijn om te arbitreren ben ik mee gegaan om wat te kijken, te coachen en mee op te warmen. Bij de cadetten had onze club Leuven iemand die geselecteerd was voor het BK en die uiteindelijk tweede eindigde. Een mooie prestatie voor Tim en ook mijn taak als coach was geslaagd. In de namiddag moest ook mijn trainingspartner Nils Vlasveld kampen. Aangezien hij er voor mij steeds was tijdens de voorbereiding van de Spelen, was ook ik vandaag sparringpartner voor hem. Hij heeft echt een supergoeie dag en wordt Belgisch Kampioen!! Ik was ongelooflijk blij voor hem.
Na het Belgisch Kampioenschap thuis wat tv gekeken, maar in slaap gevallen voor de film, zo moe! De volgende dag nog geen training, een bezoekje thuis brengen en wat rusten. 's Avonds opnieuw doodmoe en om 22u vallen mijn ogen weer gewoon toe.

Vandaag, dinsdag, opnieuw de trainingen hervat in de school. En ik voel dat ik weer een heel deel vooruit ben gegaan, dus Japan heeft weer opgebracht wat het moest opbrengen. Deze week een drukke week, aangezien ik drie weken weg ben geweest. Kapper, tandarts, dokter, allerlei papierwerk en nog goed rusten, want de stage in Japan is nog niet helemaal verteerd.

Tot een volgend berichtje in het dagboek!!
Liefs Ilse

Net terug thuis van een geslaagd tornooi en een vermoeiende stage in Parijs. De stage was goed bezet, met zelfs Japan, Korea, Canada en natuurlijk vele Europese landen. Spijtig genoeg deed er een groot aantal van die landen mee aan het tornooi in Leonding dit weekend, zodat er vanaf donderdag al heel wat minder volk op de mat stond. Maar toch nog steeds genoeg partners om wat randori's mee te doen. Buiten judo hadden we ook nog loop- en krachttrainingen dus de dagen waren goed gevuld en zijn snel voorbij gegaan. Geen ernstige kwetsuren opgelopen, alleen die verstuikte duim die weer wat pijn begint te doen en die ik dus steeds goed heb laten intapen. En verder natuurlijk vele stijve spieren maar een dagje recuperatie en ik ben weer klaar voor de volgende trainingen.

Met mijn twee medailles ben ik zeker van mijn selectie voor het Europees en Wereldkampioen-schap, dus vanaf nu kan ik me volledig daarop voorbereiden. Eerst nog een week trainen in België en dan vertrek ik voor een stage van drie weken naar Japan. Drie zware weken, maar daarvan zal ik later de vruchten plukken.

Vele groetjes en tot binnenkort op mijn site!!!
Ilse

Hallo,

Vrijdagmiddag vertrek met de Thalys naar Parijs. We zijn er al na 1uur en 20 minuten, dan nog een half uurtje met de bus door Parijs naar het hotel.
Daar aangekomen is het wachten op onze accreditatie en onze kamers (dit jaar maar 2 uur!!). Ondertussen water gaan kopen, rugnummers laten opstikken en gewicht controleren.
Wanneer we onze kamers uiteindelijk hebben, maak ik alles klaar voor de wedstrijd en rust ik wat op mijn bed, want morgen volgt er een zware wedstrijddag.

Vroeg op, omstreeks 6.40 uur, want om 07.00 uur begint de weging. Na de weging snel ontbijten, wat drinken en klaarmaken voor de competitie.

Ik heb al de eerste wedstrijd van mijn categorie, dus weinig tijd tussen de weging en de competitie aangezien die al om 09.00 uur begint. Ik start tegen een Cubaanse, Amoros, een onbekende maar Cuba is een sterk judoland, dus zeker niet onderschatten. Ik kom yuko achter maar kan nadien wazari scoren, dus eerste ronde gewonnen.

Tweede ronde tegen Boshari van Israël, ook een nieuwe naam, maar daar heb ik toch al eens tegen gevochten op een training. Yuko en ippon (armklem) gescoord, en dus een ronde verder. De Koreaanse Kim is mijn volgende tegenstandster, opnieuw een volstrekt onbekende voor mij. Na 4.15 minuten sta ik nog voor met koka, maar dan laat ik me een beetje stom vangen, ippon tegen!! Wel ontgoocheld, maar terug opladen voor de herkansingen is de boodschap!!

In de eerste ronde van die herkansingen kom ik uit tegen de Franse Marine Richard, na tweemaal wazari (de eerste was al ippon!) stoot ik door naar de volgende ronde. Daar wacht de Finse Sundberg. Deze kamp kan ik met wazari in mijn voordeel beslissen.
Kampen voor de derde plaats tegen de Nederlandse Van Gurp, die ik vorige week in Sofia ook al tegenkwam. Na een spannende kamp win ik uiteindelijk met drie koka's.
De derde plaats is binnen!!

Had ik me niet domweg laten vangen door de Koreaanse, dan had er vandaag zeker meer ingezeten, maar toch ben ik tevreden met mijn derde plaats op wat wel eens 'het officieuze wereldkampioenschap' genoemd wordt.
Zes wedstrijden gekampt, dus weer heel wat bijgeleerd !!

Na de wedstrijddag een romantisch etentje met Olivier en op zondag relax judo kijken en supporteren voor de andere Belgen. Natuurlijk ook gaan loslopen en een beetje rusten, want vanaf maandag beginnen we aan de zware stage in Parijs.

Aan alle supporters, in Parijs en ook thuis, hartelijk dank voor jullie steun en tot binnenkort.

Liefs
Ilse

Vrijdag vertrokken met de dames naar Sofia. Alexander Jatskevitch en Danny Belmans waren mee als coach. We waren vorig jaar al in Sofia geweest, dus we wisten een beetje wat ons te wachten stond. Hetzelfde hotel, dezelfde judozaal, dus dat is al een hele zorg minder. De kamers waren snel verdeeld, ik sliep bij Leen Dom, en we waren ook snel geïnstalleerd. Vroeg in bed, want de volgende dag kwamen de lichtgewichten aan de beurt.

Zoals steeds voor een wedstrijd had ik een onrustige nacht. 's Morgens vroeg om 7u weging, eventjes nog iets gedronken en ontbeten en... loting bekeken!! Door mijn medaille op de Spelen sta ik hoog op de wereldranglijst en stond ik goed geplaatst in de tabel. De eerste ronde vrij en de tweede tegen een Russische of eentje van Cyprus. Mijn categorie begon pas om twaalf uur, dus nog even tijd om wat te rusten in mijn bed.

De wedstrijd.....
Mijn eerste was de Russische, een nieuw gezicht, dus altijd gevaarlijk en zeker niet te onderschatten. Ze had een lastige pakking, maar na een minuut werd ze bestraft wegens passiviteit. Iets later scoor ik wazari en verder kan ik de kamp gewoon uitvechten zonder in gevaar te komen. Goed begonnen dus.

Mijn tweede kamp Natasha Van Gurp, vijfde op het EK, dus opletten. De eerste minuut krijg ik geen vat op de wedstrijd, ik krijg een strafpunt en val met yuko. De tweede minuut kom ik beter in de kamp, ik weet dat ik mijn kumi kata wat moet aanpassen en zo kom ik niet meer in gevaar. Natuurlijk nog een achterstand in te halen. Ik begin de kamp te domineren waardoor zei ook gestraft wordt. Ik domineer ook in het grondwerk, maar ben bang om daar te veel tijd te verliezen, dus probeer zo snel mogelijk rechtstaande te werken. Halfweg de kamp komen we weer in een grondsituatie, mijn reactie was geen tijd te verliezen, maar Sasha spoorde me toch aan om naar die klem te werken en na enige tijd krijg ik haar arm goed te pakken en moet ze afkloppen. Ippon en door naar de finale!!

De finales worden pas in de vroege avond afgewerkt, dus nog even naar het hotel en wat rusten. Leen Dom en Ongena vechten voor brons en Simons staat ook in de finale, dus een mooi vooruitzicht voor de Belgen met vier medaillekansen.

De -48kg begint, Dom verliest en wordt vijfde, Simons verliest en wordt tweede,.... Hoewel ik voor de Belgen wil supporteren probeer ik me toch zoveel mogelijk op mijn eigen wedstrijd te focussen. Ik ontmoet in de finale Aluas Dinea, de Europese kampioene van 2004. Dus een revanche van de finale op het EK....

Ik ben niet al te zenuwachtig, maar wel heel geconcentreerd. Ik weet waarop ik moet letten en heb niks te verliezen. Heel vroeg in de kamp doe ik een couterbeweging op haar tomoe-nage. Ippon?!? Olivier en Sasha springen recht maar geen van de drie scheidsrechters reageert. Dus verder vechten. Ik domineer in kumi-kata en in aanvallen waardoor zij gestraft wordt. Ze wacht op de counter, dus mijn aanvallen zijn berekend en niet te gevaarlijk. De kamp blijft in evenwicht, maar door haar strafpunt win ik de kamp na vijf minuten. Heel tevreden, door mijn overwinning op dit tornooi en natuurlijk ook heel blij dat ik mijn selectie voor het EK in Rotterdam op zak heb. Een mooi podium met daarop de drie besten van het Europees kampioenschap 2004 en een Japanse.

Zondag een uurtje loslopen, of beter gezegd een uurtje ploeteren in de sneeuw en een beetje verdwaald....
Daarna een dagje supporteren voor Catherine Jacques en Joke Buysschaert. Spijtig genoeg net geen brons voor Jacques, dus een derde vijfde plaats voor de Belgen.
Aangezien we pas maandag een late vlucht hadden, hadden we nog een randoritraining in Sofia met de Grieken en Bulgaren. Daarna huiswaarts, met een anderhalfuur vertraging door het slechte weer. Een kleine week om me nog wat voor te bereiden op Parijs.... een zware wedstrijd, maar ik ga ervoor!!

Heel veel liefs Ilse

Nog een weekje rustig trainen in België en vrijdag vertrekken we voor het eerste A-tornooi van het seizoen naar Sofia. Ik heb er echt terug zin in, dus dat is een goed teken. Er zullen heel wat nieuwe tegenstanders opduiken, vooral jongeren, dus het is een beetje afwachten wat het zal geven. Mijn wedstrijd is al op zaterdag, dus 's avonds kunnen jullie de uitslag reeds vinden op het internet (www.europejudo.com).

Na het eerste tornooi in Sofia hebben we een weekje tijd en dan vertrekken we naar het tornooi van Parijs. Dat zal een zware dobber worden, al vrij vroeg in het seizoen, dus alle supporters die komen kijken,... smeer jullie keeltjes maar...! En alle thuisblijvers... duimen maar!!

Tot binnenkort via mijn dagboek of ergens op de mat.

Lieve groetjes Ilse

De stage van Leek is goed verlopen. Je kan alvast een paar foto's van de stage bekijken op mijn site. Ik heb geen last gehad van mijn kniekwetsuur, dus dat is een heel goed teken. Mijn judo ging goed, ik heb veel technieken die ik geautomatiseerd heb tijdens de trainingen kunnen toepassen in randori. De partners waren wel wat jonger dan mij, maar dat is al een goeie eerste stap.

Zondag vertrekken we naar Oostenrijk voor twee weken stage. Daar zijn de tegenstanders sterker en zal ik zien of mijn geleerde judoworpen ook lukken.
Het zullen twee zware (en koude!!) weken worden, maar de eerste wedstrijden komen nu ook dichterbij.
Vanuit Oostenrijk zal ik waarschijnlijk niet kunnen surfen dus jullie zullen even moeten wachten alvorens een verslagje van de stage te lezen. Maar het komt er zeker...!

Tot binnenkort,
Lieve groetjes Ilse

Voor mezelf hoop ik dat ik een nieuwe sponsor kan vinden die me steunt tot in Peking en hoop ik dat ik een Europese titel op mijn palmares kan schrijven. Daarvoor reken ik op jullie steun, want het Europees Kampioenschap vindt plaats in Rotterdam, dus gemakkelijk te bereiken voor alle supporters!!

In september volgt dan het tweede hoofddoel van het jaar, het wereldkampioenschap, waar ik natuurlijk ook maar al te graag een plaatsje op het podium zou willen bemachtigen.

Zoals het ongetwijfeld ook bij jullie het geval is in deze periode, waren de voorbije dagen nogal hectisch, met allerhande familiefeestjes en bezoekjes aan vrienden. Door mijn nominatie in vele referenda (dank aan al diegenen die voor mij stemden!) werd ik ook door de pers veel gevraagd, maar dat neem ik er graag bij!!

Tussen Kerst en Nieuwjaar hadden we ook nog een driedaagse judostage, die me iets minder goed bekomen is, want daar heb ik mijn knie lichtjes gekwetst. Achteraf gezien viel de kwetsuur wel mee, maar toch enkele dagen voorzichtig zijn en geen knietorsies, dus ook geen judo.

Momenteel is mijn knie veel beter en morgen sta ik opnieuw op de mat. We vertrekken voor een driedaagse stage naar Leek in Noord-Nederland. Een lange busreis en vijf zware randoritrainingen. Ik hoop dat mijn knie het houdt, maar dat zie ik wel.

Na de stage vernemen jullie wel hoe het geweest is via mijn dagboek.

Veel liefs en tot binnenkort.

Ilse

hier weer wat nieuws vanuit Korea.

De wedstrijd in Korea zit erop. De Belgen behaalden slechts 1 medaille (van de vijf Belgische deelnemers). Katrien Verheeke is tweede geworden. Ze heeft echt een mooi parcours afgelegd en ik ben blij voor haar. Zeker na haar vijfde plaats op het EK -23jaar is dit een mooie beloning.

Ik heb de voorbije dagen zoveel mogelijk de wedstrijden van de Belgen proberen te volgen en in de namiddag nog goed getraind. Ik hoop dat mij jetlag een beetje verdwenen is, want ik val al drie dagen voor 21uur in slaap. Ik ben gewoon constant zo moe. Ik hoop dat ik nu voldoende uitgerust ben, zodat ik een goeie stage kan afwerken.

Vanaf morgen begint voor iedereen de randoristage, het is maar drie dagen, maar het zal wel supervermoeiend zijn. Want de spleetoogjes die kunnen wel wat judo. Dat heb ik wel kunnen zien tijdens de wedstrijd. Ik heb mooie ippons gezien maar ook heel rare arbitrage.

Het is mijn tweede stage in Korea en nog steeds verbaas ik me over het pikante eten van hier, hoe die dat binnen krijgen snap ik gewoon niet, mijn mond staat gewoon in brand!!

Vanaf vandaag is het ook beginnen te regenen, maar echt de hele dag gieten. Gelukkigis het hier niet zo koud als in België, maar plezant is toch anders.

Ik zorg er wel voor dat jullie op de hoogte blijven van onze stage in Korea.Lieve groetjes

Ilse

Het is bijna zover, nog heel even en dan vertrekken we voor een stage van meer dan 3 weken naar Korea en Japan. De laatste dagen waren echt druk, nog mijn laatste trainingen afgewerkt, opgeruimd, bagage ingepakt, nog een bezoekje gebracht aan mijn petekindje, ...
Vanmiddag verzamelen we in Zaventem. Van daaruit vertrekken we voor een 24-uur durende vliegtuigreis via Frankfurt en Seoul naar onze bestemming Jeju.
Natuurlijk zal ik België missen, en ik weet dat de stage Korea en Japan zwaar zal zijn, maar ik weet ook dat ik weer zoveel sterker terrugkom en dat is ook het doel.
Want begin volgend jaar vlieg ik er weer in met de selectietornooien en hopelijk komen er ook dan weer veel medailles ...
Liefs
Ilse

Bedankt voor al jullie reacties en tips in mijn gastenboek. Echt heel tof dat jullie zo massaal reageren. We proberen de site regelmatig wat aan te passen en daarbij zijn jullie hints altijd welkom.

Na mijn vakantie ben ik nu terug een maand en half volop aan het trainen. In het begin was het afzien om terug het zwaar ritme te kunnen volgen (vooral bij de krachttraining van Stefan, waar ik meestal nog enkele dagen later kon van genieten door de stijve spieren), maar ik voel dat de conditie en de kracht terug zijn en ook in de judo komen er nieuwe technieken uit tijdens randori die ik de vorige maand geoefend heb.

Zondag het BK, ik zal het volgen vanop de tribune (jammer genoeg). Ik had liever op de mat gestaan dan ernaast en voor Belgische publiek gevochten, maar ik zal er dit jaar zijn om te supporteren voor alle deelnemers! Succes voor iedereen en dat de besten mogen winnen!

Nog twee weken trainen in België en dan beginnen we weer volop met de internationale stages. De eerste stage is in Korea en japan, altijd heel zwaar, maar ook een stage waar ik veel vooruitgang boek.
Jullie zullen vandaaruit wel regelmatig wat nieuws vinden in mijn dagboek en als het mogelijk is probeer ik ook foto's door te sturen naar het thuisfront!

See you zondag in Charleroi!!

Liefs Ilse